No Results Found
The page you requested could not be found. Try refining your search, or use the navigation above to locate the post.
G-ZV8CDPDQDW
Bogota to zwykle pierwszy przystanek dla przylatujących do Kolumbii. Wiele osób zatrzymuje się tutaj na jeden dzień, aby w pośpiechu zwiedzić stolicę, zanim wyruszy na wielodniową przygodę po kraju.
Co warte jest zwiedzenia w stolicy jeśli ma się tylko jeden dzień? Zapraszam do przewodnika.
Cerro de Monserrate to najwyższe wzgórze w Bogocie (3 152 m n.p.m.), z którego obejrzymy wspaniałą panoramę stolicy.
Warto przyjechać tutaj już wcześnie rano, zanim zaczną się zjeżdżać pozostali chętni. Inną opcją jest wieczorny wjazd po godzinie 17.
Na górę można dostać się kolejką linową, torową lub wejść na piechotę.
W przygotowaniu post o historii Wzgórza Monserrate. Wkrótce na Kolumbia Online!
Adres:
Carrera 2 Este #41-48, Bogota
Godziny otwarcia i ceny biletów:
poniedziałek – niedziela: 6:30 – 22:00 (zamknięcie kasy o 21:00)
bilet powrotny pon. – sob.: $22.000
bilet powrotny niedz.: $13.000
U stóp Monserrate mieści się Quinta de Bolívar – kolonialna willa, która należała do Simona Bolivara. Dobrze schowana w starym ogrodzie posiadłość jest prawdziwą oazą spokoju. Pierwsze konstrukcje zostały wzniesione w 1680 r.
Dziś to dom-muzeum z dobrze zachowanym i odrestaurowanym budynkiem: jadalnią, sypialnią, kuchnią, pomieszczeniami gospodarskimi i stajniami.
Warto zabłądzić trochę w ogrodzie i wsłuchać się w śpiew ptaków w samym centrum stolicy.
Adres:
Calle 21 #4A-30 Este, Bogota
Godziny otwarcia i ceny biletów:
poniedziałek: zamknięte
wtorek – niedziela: 9 – 17
bilet: $3.000
Eje Ambiental to ambitny projekt odzyskania przestrzeni publicznej, który został zrealizowany na początku XXI wieku. Ładny i ceglasty pasaż Las Aguas został wybudowany na rzece San Francisco i obsadzony wzdłuż kanału palmą woskową.
Znajduje się przy nim kościół Iglesia de Nuestra Señora de Las Aguas (1644 r.), pomnik bohaterki Policarpy Salavarriety oraz Park Dziennikarzy (Parque de los Periodistas Gabriel García Márquez) z rotundą, w której znajduje się pomnik Simona Bolivara.
Jest to najstarszy kościół i najpiękniejsza świątynia jaka została wybudowana w Bogocie. Wnętrze franciszkańskiego kościoła wymaga odrestaurowania, ale wprawne oczy dostrzegą skarby architektoniczne, jakie kryje w sobie budowla.
Franciszkanie przybyli do Królestwa Nowej Granady w 1550 r. i już 7 lat później rozpoczęli budowę świątyni. Ukończono ją 45 lat później, ale jej główna struktura została znacznie powiększona jeszcze w 1611 r.
Polecam zwrócić uwagę na kapiące złotem prezbiterium oraz figurę Niepokalanej Dziewicy Virgen de La Inmaculada znajdującej się w nawie bocznej po prawej stronie po wejściu do kościoła.
Wychodząc ze świątyni po drugiej stronie Carrera 7, która w tym odcinku jest dedykowana wyłącznie pieszym, widzimy niewielki, ale tłoczny park Parque Santander i za nim dosłownie najcenniejsze muzeum Kolumbii – Muzeum Złota.
Muzeum Złota (Museo del Oro) jest moim ulubionym miejsce w całej Bogocie – niesamowitą kolekcję mogłabym oglądać codziennie. To jest absolutny must see.
Museo del Oro jest tym co sugeruje jego nazwa: muzeum złota. Nietypowe archeologiczne zbiory są zarządzane przez Narodowy Bank Kolumbii i składają się w znacznej mierze ze złotych artefaktów, rękodzieła różnych etni prekolumbijskich, które zamieszkiwały te ziemie jeszcze przed najazdem konkwistadorów.
Muzeum jest podzielone na kilka sal. W przypadku niewielkiej ilości czasu, polecam zajrzeć do sal oznaczonych gwiazdką:
Praca z metalami
Ludzie i złoto w prekolumbijskiej Kolumbii*
Kosmologia i symbolizm*
Wota dziękczynne
Najcenniejsze eksponaty muzeum to tratwa Muisca (hiszp. balsa muisca) oraz ceremonialne naczynie poporo z kultury Quimbaya do przechowywania wapna (mieszanego z liśćmi koki do uzyskania mambe). To ostatnie zamknięte jest w ogromnym sejfie. Poporo było pierwszym eksponatem, które nabył Bank Narodowy w 1939 r. i dało podwaliny do konstrukcji kolekcji Muzeum Złota.
Aby zrozumieć jakie znaczenie kryją piękne eksponaty, warto wybrać się na obejście z muzelnianym przewodnikiem.
Adres:
Carrera 5 #15-82, Bogota
Godziny otwarcia i ceny biletów:
poniedziałek: zamknięte
wtorek – sobota: 9 – 17
niedziela i święta: 10 – 17
w niedzielę wstęp wolny
bilet: $4.000;
La Candelaria to centrum historyczne, polityczne, sądowe i administracyjne kraju. Bogotańska starówka jest bogata w ciekawe miejsca i wiele muzeów. Polecam spacer wdłuż ulic i zerkanie w otwarte drzwi domów, aby przyglądnąć się kolonialnej zabudowie.
Plac Bolivara to serce Kolumbii.
Tutaj zbiega się historia prekolumbijskich społeczności z najazdem konkwistadorów. Tu zaczęła się historia budowy Bogoty, pierwszych uczelni i budynków rządowych.
Tu stoi najważniejsza katedra i pałac prezydenta; mieści się rząd i kongres Republiki Kolumbii.
Tutaj miały miejsce najważniejsze historyczne wydarzenia, zarówno te krwawe jak i pokojowe.
Do dziś jest to aktywne centrum kraju, na którym odbywają się wydarzenia polityczne, społeczne, religijne i kulturalne. To na tym placu stanęło 6 tysięcy kolumbijskich nudystów pozując dla międzynarodowej sławy fotografa.
Centralnie umiejscowiony pomnik Simona Bolivara nie może narzekać na nudę!
Katedra Prymasowska, która dziś dumnie góruje nad Placem Bolivara została wybudowana pomiędzy 1807 i 1823 r. Wcześniej w tym miejscu wzniesiono trzy inne świątynie, które służyły za katedry. W 1975 r budowla została uznana za pomnik narodowy. W środku znajduje się sarkofag Gonzalo Jiménez de Quesada – konkwistadora, który w imieniu Korony Hiszpańskiej założył tutaj miasto w 1538 r.
Kaplica z tabernakulum jest częścią Katedry Prymasowskiej, choć jako budowla jest niezależna. Została zbudowana w latach 1660-1700. Wewnątrz niej znajduje się ważna kolekcja dzieł malarza Gregorio Vásquez de Arce y Ceballos, które poruszają tematykę Starego i Nowego Testamentu. W okresie wielkanocnym kaplica jest jedną z najczęściej odwiedzanych przez pielgrzymów świątyń Bogoty. W 1975 r. została uznana jakopomnik narodowy.
W miejscu, gdzie dziś stoi Pałac Arcybiskupi, znajdował się dwupiętrowy Casa de la Aduana zbudowany pod koniec XVIII w. Później służył za siedzibę Wicekróla. W 1948 r. budynek został przekazany jako darowizna na rzecz arcybiskupa i rozpoczęła się budowla budynku. Od 1958 r. funkcjonuje jako dom arcybiskupi, wktórym znajdują się biura kurii prymasów.
W rogu placu stoi piękny i zwieńczony kopułą budynek szkoły Colegio Mayor de San Bartolomé. To najstarszy college w Kolumbii, założony w 1604 przez jezuitów. Historycznie jest to również jedna z najbardziej znakomitych instytucji edukacyjnych w Kolumbii, która dała podwaliny Uniwersytetom Javeriana i Narodowemu Kolumbii oraz Bibliotece Narodowej. Z szkoły wywodzi się 28 prezydentów Kolumbii, jak i wiele innych znakomitych nazwisk.
Za szkołą w głębi znajdują się budynki dwuizbowego Kongresu Republiki Kolumbii. Mający moc ustawodawczą Kongres dzieli się na: Senat oraz Izby Reprezentantów.
Po prawej od południa stoi potężny budynek Capitolio Nacional, w którym mieszczą się Izby Reprezentantów oraz odbywają się posiedzenia Senatu. Jest to głuwna siedziba Kongresu Kolumbii. Budynek został wzniesiony pomiędzy 1848 i 1926 r. W 1975 r został wpisany jako pomnik narodowy.
W głębi za budynkiem Kongresu znajduje się ogród i pałac prezydencki zwany Palacio Nariño. Budynek został wzniesiony w miejscu, w którym znajdował się dom, w którym urodził się Antonio Nariño – jedna z czołowych postaci odpowiedzialnych za odzyskanie niepodległości Kolumbii. Nowa budowla została ukończona w 1908 r. W jego ogrodach znajduje się zbudowane w 1803 r. Obserwatorium Astronomiczne – pierwsze w Ameryce.
Od zachodu całą krawędź placu zajmuje zbudoway w 1907 r. w stylu francuskiego renesansu Palacio Liévano – budynek ratuszu Bogoty, w którym swoją siedzibę ma burmistrz miasta. Zanim jednak powzięto decyzję o budowie budynku jaki znamy dziś, przeznaczenie tego miejsca było zupełnie inne. Swoją siedzibę wcześniej miało to więzienie dla kobiet, później utworzono tutaj pierwszą galerię handlową miasta. Miał tu miejsce także rząd oraz jeden z czołowych uniwersytetów kolumbijskich Externado. W 1900 r. w sklepie z kapeluszami należącym do Niemca wybuchł pożar, który trwał trzy dni. Po jego ugaszeniu postanowiono odbudować budynek. W 1984 r. budynek został uznany za pomnik narodowy.
Od północy plac Bolivara graniczy z symbolem kolumbijskiego sądownictwa – Palacio de la Justicia (Pałac Sprawiedliwości). To już trzeci budynek, który stoi w tym miejscu. Pierwszy budynek został zniszczony w 1948 r. w zamieszkach zwanych Bogotazo. Drugi doznał poważnych uszkodzeń po oblężeniu w 1985 r., kiedy został zaatakowany przez grupę partyzantów M-19 w czasach panowania Pablo Escobara. Trwające 27 godz. oblężenie jest jedną z największych masakr zapisanych w kolumbijskiej historii, w której zginęło 98 osób. Po trzeciej odbudowie siedzibę tam mają: Sąd Najwyższy, Trybunał Konstytucyjny, Rada Państwa i Naczelna Rada Sądownictwa.
W rogu placu pomiędzy Palacio de Justicia a Katedrą stoi kolonialny budynek, w którym znajduje sie Muzeum Niepodległości poświęcone walkom i odzyskaniu niepodległości od Korony Hiszańskiej. Ten skromnie wyglądający budynek, w porównaniu do kolosalnych budowli, które otaczają Plac Bolivara, ma ponad 400 letnią historię.
W 2000 r. najsławniejszy kolumbijski artysta Fernando Botero podarował Kolumbii, na ręce Banco de la República, swoją artystyczną kolekcję: 123 obrazy i rzeźby własnego autorstwa oraz 85 dzieł artystów światowej sławy.
Znajdziemy tutaj Picasso, Miró, Dalí, Chagall, Degas, Renoir, Corot, Monet, Pisarro, Toulouse-Lautrec i wielu innych. Żaden inny kraj w Ameryce Łacińskiej nie może poszczycić się tak niesamowitą kolekcją sztuki.
Oprócz umiejscowionej w lewym skrzydle niesamowitej kolekcji, w prawej części budynku wystawione są charakterystyczne obrazy i rzeźby samego Fernando Botero.
Adres:
Calle 11 #4-41, Bogota
Godziny otwarcia i ceny biletów:
poniedziałek: 9 – 19
wtorek: zamknięte
środa – sobota: 9 – 19
niedziela: 10 – 17
bilet: wstęp wolny
Spacer po La Candelaria warto w pewnym momencie przerwać na odpoczynek na placyku Chorro de Quevedo. Jedno z wejść znajduje się przy Calle 12B z Carrera 22.
Tam w kawiarni można napić się kawy, piwa czy odświeżającego drinka lub po prostu odpocząć. Być może zobaczysz lokalnego artystę dającego swój performance.
Warto wsłuchać się w szum na placyku bo legenda głosi, że to w tym miejscu Gonzalo Jiménez de Quesada zlecił wybudowanie pierwszych 12 domostw i od tego miejsca rozpoczęła się konstrukcja dziś 8 milionowego miasta. To świetne miejsce na zakończenie zwiedzania Bogoty, które przebić może jedynie zachód słońca oglądany ze szczytu Monserrate.
The page you requested could not be found. Try refining your search, or use the navigation above to locate the post.
Santa Marta ma niewątpliwie jedną z najbardziej atrakcyjnych lokalizacji na całej kuli ziemskiej.
Położone tuż nad brzegiem Morza Karaibskiego miasto od wieków spogląda w bezmiar wód Oceanu Atlantyckiego, za plecami mając najwyższe w kraju góry Sierra Nevada de Santa Marta.
Choć same miasto nie ma tylu zabytków, jakimi może poszczycić się jej karaibska siostra Cartagena de Indias, to ogrom atrakcji w jej okolicach sprawia, że Santa Marta to świetna lokalizacja na bliskie i dalsze wypady eksploracyjne.
Santa Marta to najstarsze miasto w Kolumbii, założone w imieniu Korony Hiszpańskiej przez Rodrigo de Bastidas w 1525 r. i zarazem jedno z najbardziej wiekowych na kontynencie latynoskim. Biała architektura miasta ładnie kontrastuje z zielonymi koronami drzew sprawiając, że po Cartagenie to drugie przybrzeżne karaibskie miasto warte odwiedzenia.
Na starówce warto zajrzeć na plac, przy którym stoi katedra La Catedral Basílica del Sagrario y San Miguel de Santa Marta. Przez ponad dekadę leżały w niej pozostałości po Simonie Bolivarze, zanim upomnieli się o nie Wenezuelczycy. Na podstawie wymienionej korespondencji wiadomo, że zgodzono się, aby w Nowej Granadzie pozostała urna z sercem Wyzwoliciela, najprawdopodobniej właśnie w Bazylice. Niestety dziś nie znana jest lokalizacja jego szczątków, bo kościół został dogłębnie zniszczony w wojnie domowej w latach 1860 – 1862.
W niedawno odnowionym budynku Casa de la Aduana, przebywał i spał Simón Bolívar, Wyzwoliciel Nowej Granady. Choć nie zachowały się żadne przedmioty z jego pobytu w domu, Kolumbijczycy są przekonani, że jego pamięć nadal żyje w murach budynku.
Dziś znajduje się tutaj Muzeum Złota – jedno z oddziałów sieci muzeów Museo del Oro zarządzanej przez Banco de la República. Kolekcje artefaktów prekolumbijskich kultury Tayrona, kultur społeczności rdzennych żyjących w Sierra Nevada oraz ludzi mieszkających w delcie rzeki Magdalena to świetne wprowadzenie do przeszłości i teraźniejszości lokalnych społeczności.
Położona nie więcej jak 5 km na południe od centrum Santa Marta hacjenda Quinta de San Pedro Alejandrino to obowiązkowy przystanek dla każdego turysty zainteresowanego choć trochę historią Kolumbii. Dwa ostatnie tygodnie życia w hacjendzie spędził i zmarł Simón Bolivar.
Quinta to także wspaniały przykład architektury hacjend, które powstały w Wicekrólestwie Nowej Granady. Casa Quinta w Santa Marta została wybudowana na samym początku XVII w. Głównym przemysłem w hacjendzie było przetwórstwo trzciny cukrowej na panelę oraz produkcja rumu.
W hacjendzie znajduje się piękny ogród, w którym uwagę już z daleka zwraca olbrzymie drzewo albicji saman, pod którą znajduje się pomnik Bolivara. Rośnie także wiekowe drzewo puchowca (hiszp. ceiba) oraz dwa tamaryndowce, pomiędzy którymi – jak głosi legenda – zawieszono hamak dla zmęczonego podróżą Wyzwoliciela. Po trawnikach przechadzają się ospałe iguany.
Hacjenda Quinta de San Pedro to także galeria sztuki, która oprócz stałych ekspozycji kolumbijskiego malarstwa otwiera drzwi dla tymczasowych wystaw.
Taganga to mała rybacka wioska, którą od Santa Marta dzieli niewielka góra, a z drugiej strony graniczy z Parkiem Tayrona. Administracyjnie podlega Santa Marta jako jej corregimiento. Znana jest wśród backpackersów ze szkół nurkowania. Na deptaku przy plaży koniecznie trzeba spróbować mlecznego koktajlu z owocem níspero o smaku przypominający orzechy.
Położony na wschód od Santa Marta Park Tayrona to kolumbijski narodowy park numer jeden wśród turystów, a zwłaszcza wśród obcokrajowców. Park ma obłędne plaże, na których fale Morza Karaibskiego rozbijają się o olbrzymie obłe skały. A dzika natura tropikalnego lasu (z odgłosami śpiewu ptaków i wyciem małp) sprawiają wrażenie pobytu w Jurassic Parku. Tylko patrzeć, aż ponad koronami drzew pojawi się w którymś momencie głowa brontozaura.
W Parku Tayrona można nacieszyć się plażami, nurkowaniem przy rafach koralowych oraz wprawami trekkingowymi. Jedna z nich prowadzi do Pueblito, prekolumbijskiego miasta kultury Tayrona, których przodkowie (Arhuaco, Kogui, Wiwa) zamieszkują obecnie tereny parku i Sierra Nevada.
Do Tayrona można wpaść na jeden dzień lub wcześniej załatwić nocleg wewnątrz parku. Zdecydowanie polecam drugie rozwiązanie.
Minca to kolejne corregimiento Santa Marta znajdujące się na południowy wschód od centrum miasta. Ulokowane jest na zboczach Sierra Nevada de Santa Marta. Rześki klimat górskiej wioski sprawia, że Minka to popularna destynacja na obiad w restauracji z kuchnią ulokowaną na świeżym powietrzu.
Zatopiona w zieleni ekologiczna stolica gór Sierra Nevada jest rajem dla ptaków i różnej fauny. Przyciąga miłośników ornitologii, przyrody i pieszych wycieczek trekkingowych. Przepływająca przez Minkę rzeka o tym samym imieniu – Minca – to rzeka bez źródła. Powstaje ze stopionych lodowców i w najbliższej okolicy wioski oferuje kilka naturalnych kąpielisk.
Ze względu na świetny klimat oraz bliskie ulokowanie do dróg wyjazdowych w stronę La Guajira czy Barranquilla i Cartagena może być traktowana jako baza wypadowa w pobliskie rejony i alternatywa dla Santa Marta.
Ciudad Perdida, czyli Zagubione Miasto w górach Sierra Nevada de Santa Marta. Położone na południe od Parku Tayrona. Wyprawa do tego miejsca to kilkudniowy trekking w góry na wysokość 1.200 m.
Teyuna, jak nazywane jest przez potomków kultury Tayrona, zostało odkryte przez Kolumbijczyków w 1972 r., ale dopiero cztery lata później dotarli tam archeologowie mianując miejsce stanowiskiem archeologicznym. Czy Tayuna było zagubione, aby potem zostać odkryte? Według rdzennych społeczności – nie. Oni z pokolenia na pokolenie przekazywali sobie wiedzę o miejscu, trzymając je w sekrecie przed kolumbijskim rządem, instytucjami i turystami.
Aby wybrać się na kilkudniowy trekking do prekolumbijskiego miasta, które zostało wybudowane aż 650 lat przed peruwiańskim Machu Picchu, należy wynająć biuro turystyczne.
Niewielkie Palomino (corregimiento Dibulla) przyciąga turystów spragnionych slow travel. Położona nad morzem plażowa wioska urzeka najpiękniejszym widokiem na ośnieżone szczyty Colón i Bolívar. Palomino oferuje tropikalny chill out i odcięcie się od pędu nowoczesnego świata. Spacery lub jazda konna na plaży, świeże jedzenie, wyciskane soki i przechadzające się ulicami rdzenne społeczności to tropikalny flow tego miejsca.
Jedną z większych atrakcji jest tubing, czyli spływ na dętkach opon po rzece Palomino zanurzonej w tropikalnej selwie.
Około 60 km od Riohacha (stolicy departamentu La Guajira) znajdują się naturalne morskie saliny Manaure. Przy produkcji miliona ton soli rocznie, Manaure odpowiada za 70% całkowitej zdolności produkcyjnej kraju. Aby zwiedzić salinę najlepiej pojechać na zorganizowaną wycieczkę, której przewodnikiem jest osoba z klanu plemienia Wayúu. Na miejscu można poznać ciekawy proces pozyskiwania soli z wody morskiej oraz zrobić zdjęcia malowniczym, białym pagórkom solnym rozsianych na salinie.
Niedaleko znajduje się biała plaża Mayapo, która tworzy piękny kontrast z morzem o kolorach zieleni i akwamaryny. W porze suchej i przy odrobinie szczęścia można zobaczyć solne baseny wodne, które dzięki glonom zabarwiają się na różowy kolor.
Wyprawa w głąb piasków pustyni La Guajira to dotarcie do najdalej położonych punktów na półwyspie. Plażowy cypel Cabo de la Vela oraz Punta Gallinas, czyli najbardziej na północ wyciągnięty punkt całego kontynentu południowoamerykańskiego przyciągają miłośników prostej ekoturystyki, gorących temperatur i styczności z pustynną przyrodą oraz kulturą plemion Wayúu.
The page you requested could not be found. Try refining your search, or use the navigation above to locate the post.
Kolumbia to duży i bardzo zróżnicowany kraj. Już z samej definicji musi być wylęgarnią filmowych tematów. Choć kolumbijska kinematografia nie jest dużą fabryką snów, to dotychczas wyprodukowano całkiem niezłą liczbę świetnych filmów.
W kolumbijskich produkcjach uderza optymizm. Pozytywnie nastawiony do życia naród umie czerpać radość tam, gdzie życie dało im w kość.
Jeżeli chcesz zgłębić kolumbijskość, zrozumieć kulturę i mentalność jej ludzi oraz zobaczyć krajobrazy Kolumbii, to polecam obejrzeć następujące filmy i seriale.
Mini filmografię podzieliłam na trzy grupy: najnowsze filmy kolumbijskie, klasyka kolumbijskiej kinematografii oraz kolumbijskie seriale.
Jeżeli istnieje oficjalny tytuł po polsku, to umieszczam go w nawiasie, obok oryginalnego tytułu. W przeciwnym razie podaję nazwę po angielsku.
Ostatnia dekada zaowocowała wspaniałymi filmami, które rozpoczęły eksplorację kolumbijskiego realizmu magicznego i zostały dostrzeżone na międzynarodowych festiwalach.
Wybór jaki proponuję jest eklektyczny. Ludności tubylcze, historyczne wyprawy, przemyt narkotyków, partyzantka, porwania, muzyka, życie zwykłych ludzi i najważniejsza bohaterka Kolumbii – przyroda.
To jest po prostu najlepszy film, jaki do tej pory został wyprodukowany w Kolumbii i zarazem najlepszy film o Amazonii, jaki można obejrzeć. Uzyskał nominację do Oscara w kategorii najlepszego nieanglojęzycznego filmu i wygrał wiele nagród międzynarodowych.
Biało-czarny film opowiada historię szamana i jego dwóch podróży w kolumbijskiej selwie amazońskiej. Pierwsza podróż jest z Theodorem Koch-Grunbergiem, niemieckim etnografem, a druga – 30 lat później – z Richardem Evanem Schultesem, amerykańskim botanikiem. Obydwoje poszukiwali egzotycznej rośliny yakruna.
Film został zainspirowany dziennikami podróży obydwu obcokrajowców i jest poświęcony zaginionym kulturom Amazonii.
Jeśli spodobało ci się „W objęciach węża” proponuję dodatkowo obejrzeć film dokumentalny „Sendero de la anaconda” produkcji Telewizji Caracol.
Film dokumentuje podróż nad amazońską rzekę Apaporis. Wade Davis (autor książki „One River” o Richardzie Schultesie) i antropolog Martin von Hildebrand ruszają śladami Schultesa, aby spotkać się z tubylczymi społecznościami kolumbijskiej Amazonii.
Dokument jest dostępny w całości (z napisami po hiszpańsku lub angielsku) w serwisie Netflix.
Na najdroższy film w historii Kolumbii o gorączce marihuany (bonanza marimbera) wydano U$5mln. Producentka „W objęciach węża” tym razem dołączyła do filmu jako reżyserka. Powstał film, który zaowocował bardzo silną rolą kobiecą w przestępczym świecie, który jest zdominowany przez mężczyzn.
Film przedstawia historię dwóch klanów z plemienia Wayúu na przełomie dwóch dekad od 1960 do 1980. Pomiędzy wietrznymi i nasłonecznionymi piaskami pustyni La Guajira oraz żyznym terenem gór Sierra Nevada de Santa Marta, muszą one zmierzyć się z wyzwaniami wynikającymi z prowadzenia biznesu marihuany – od produkcji w Kolumbii po przemyt do Stanów Zjednoczonych.
Film nakręcono w 2015 roku na paramo w Parku Chingaza oraz w kanionie Samaná w Antioquia. Premierę miał na Festiwalu Filmowym w Sundance. Dramat wojenny, który z klasycznymi filmami tego gatunku ma niewiele wspólnego, a głównym winowajcą jest niesamowita przyroda. Film w niezwykły sposób opowiada kolumbijski dramat, który w realu przeżyło wiele osób.
„Monos” to historia ośmiu młodocianych osób, które zwerbowane przez guerrillę, pilnują porwaną zakładniczkę. W tym samym wymiarze przeplatają się wojskowy reżim, przyjaźń, propaganda, namiętność i krowa Shakira.
Po raz pierwszy w historii kinematografii, film został w całości sfinansowany przez jedną markę – kolumbijską firmę Grupo Éxito – wspierając ochronę przyrody Kolumbii. Reżyserię projektu powierzono Anglikowi, który nadzorował filmowanie dzikiej przyrody w różnych częściach kraju.
Dokumentalny film przyrodniczy o bioróżnorodności Kolumbii sfilmowano aż w 85 miejscach, pokazując 20 różnych ekosystemów i 38 gatunków fauny.
Narracja filmu prowadzi nas przez najpiękniejsze miejsca kolumbijskiej przyrody, uwzględniając obszary, które są trudno dostępne turystom. Wyspa Malpelo, Park Narodowy Utría, Sierra de Chiribiquete kontrastują z Ciudad Perdida, Parkiem El Cocuy, górskim paramo oraz Amazonią i doliną rzeki Orinoko.
Film w całości można obejrzeć (z napisami po hiszpańsku) w serwisie YouTube.
„Podróże wiatru” to film złożony w hołdzie muzyce vallenato. Dramat opowiada historię podróży dwóch mężczyzn, którzy kochają muzykę. Podróż zaczyna się w departamencie Cesar, a kończy na samym krańcu półwyspu La Guajira. Celem jest dostarczenie akordeonu jego pierwotnemu właścicielowi. Instrument podobno został przeklęty przez samego diabła.
Historia nowej i międzypokoleniowej przyjaźni oraz relacji mistrza i ucznia. Jak zwykle u Ciro Guerra pojawiają się języki autochtoniczne Kolumbijczyków. Oprócz hiszpańskiego brzmią palenquero, wayuu i aruaco.
Film w całości można obejrzeć (z napisami po hiszpańsku lub angielsku) w serwisie YouTube.
„Kolory góry” to dramat, który był kolumbijskim kandydatem do Oscara. Film porusza ważny temat z niedalekiej przeszłości kraju – życie prostych rolników w regionach okupowanych przez guerrillę.
Ciekawa narracja filmu prawie cały czas towarzyszy młodocianemu bohaterowi, skupiając na nim główną uwagę, podczas gdy dookoła niego narastają tragedie.
Akcja filmu dzieje się in the middle of nowhere, gdzieś w kolumbijskich górach. Młody Manuel jest fanem piłki nożnej, w którą najchętniej grałby cały czas. Pewnego dnia piłka grzęźnie na zaminowanym polu. Podczas gdy rezolutne dziecko planuje kolejne próby odzyskania piłki, z wioski znikają kolejne rodziny.
Przemoc, ludzkie tragedie i dramaty XX wieku posłużyły za inspirację klasycznym filmom, wyprodukowanym przez Kolumbijczyków.
Obrazy dotykają ciemnej strony życia społeczeństwa kolumbijskiego – biedy, przemocy, wojny i narkotyków.
Jeżeli chcesz być ekspertem o Kolumbii, to musisz obejrzeć filmy, które na stałe weszły do kanonu klasyki kolumbijskiego kina.
Przez krytyków filmowych obraz ten był uważany przez bardzo długi okres czasu za najlepsze kino kolumbijskie.
Powstał na podstawie inspiracji prawdziwą historią o paradoksalnej eksmisji budynku, która trwała tak długo (dzięki przedłużającej się biurokracji kolumbijskiego wymiaru sprawiedliwości), że kiedy sędzia przyjechał z nakazem eksmisji odkrył, że dom już nie istnieje. Film został nakręcony w centrum Bogoty oraz w jej biednych dzielnicach na południu miasta.
Komediodramat opowiada o trudach rodzin o niskich dochodach w Bogocie, które łączy jedno – są lokatorami tego samego domu i nagle stają przed groźbą eksmisji. Zaczyna się nieubłagalna walka z bogatym właścicielem domu.
Film ukazuje przepaść między bogatymi i biednymi, szykanowanie lokatorów i jest świetną opowieścią o wolności, solidarności i zachowaniu godności.
Film w całości można obejrzeć po hiszpańsku w serwisie YouTube.
Dramat kryminalny, który zaowocował Złotym Niedźwiedziem i nominacją do Oscara dla głównej aktorki Catalina Sandino Moreno (pierwszej osoby narodowości kolumbijskiej, która otrzymała statuetkę złotego Oscara).
Film opowiada historię młodej kobiety, która pracuje przy uprawie kwiatów na północ od Bogoty. Dotknięta przez osobiste dramaty, decyduje się przemycić narkotyki podczas podróży do Nowego Jorku, aby zarobić potrzebne do życia pieniądze. Dramat, którego doświadczają tzw. muły czyli osoby przemycające narkotyki.
Film w całości można obejrzeć w serwisie YouTube. Wersję z polskimi napisami należy szukać (czasami się jest a czasami nie).
Film odniósł sukces na arenie międzynarodowej. Nakręcone w biednych dzielnicach Medellin kino, bazuje na prawdziwej historii Moniki – sprzedawczyni róż oraz bajki „Dziewczynki z zapałkami” Hansa Christiana Andersena.
„Sprzedawczyni róż” opowiada historię dzieci z trudnych rodzin w biednej i niebezpiecznej dzielnicy w Medellin pod koniec lat 80-tych. Prostytucja, narkotyki i próba przetrwania z dnia na dzień to powszechny chleb sektorach miasta, gdzie przemoc jest normalnością.
W filmie zagrali naturalni aktorzy – młode osoby wiodące życie bardzo podobne do bohaterów filmu. Niesamowite i zarazem przerażające jest podobieństwo życia aktorów i ich bohaterów przed, jak i po zakończeniu kręcenia filmu. Jedna osoba została zamordowana (podobnie jak odtwarzany przez niego bohater), a główna bohaterka przesiedziała w więzieniu 12 lat za morderstwo.
Film w całości można obejrzeć po hiszpańsku w serwisie YouTube.
Kolumbijczycy kochają seriale i telenowele. Z bezliku tasiemcowych produkcji wybrałam cztery, które są najbardziej przystępne dla obcokrajowców.
Największy sukces kolumbijskiej telewizji to wyprodukowany przez stację RCN serial „Brzydula”. Jest to oryginał wszystkich seriali o Brzyduli wyprodukowanych na świecie. Wyemitowany został w 180 krajach i powstało prawie 30 adaptacji serialu (w tym polska). Międzynarodowe adaptacje uwzględniły własną kulturę w odniesieniu do kanonu piękna, brzydoty, statusu społecznego i społeczno-ekonomicznego.
Serial opowiada historię dziewczyny z prostego domu, która rozpoczyna pracę w domu mody. Z powodu nieatrakcyjnego wyglądu jest wyśmiewana przez kolegów z pracy. Dzięki jej inteligencji oraz pracowitości tytułowa Betty zdobywa sympatię prezesa firmy. W trakcie serialu zmienia się w piękną kobietę.
Serial można obejrzeć w serwisie Netflix.
Pierwszy serial o Pablo Escobar, który odniósł sukces w każdym kraju, w którym był emitowany. Fabuła filmu skupia się na pokazaniu życia Pablo Escobara od dzieciństwa, aż do śmierci.
Grający narkotykowego barona aktor Andrés Parra był bardzo chwalony za sportretowanie Escobara. 113 odcinków zostało wyemitowanych w ciągu zaledwie 6 miesięcy. W międzynarodowej wersji escobarowy tasiemiec zrekonstruowano do 74 odcinków, łącząc po dwa odcinki w jeden 43 minutowy.
Serial, oryginalnej produkcji telewizji Caracol, można obejrzeć w serwisie Netflix.
Świetny serial opowiadający historię byłego bojownika guerilla, który (po podpisaniu traktatu pokojowego pomiędzy FARC, a kolumbijski rządem) przenosi się z selwy do Bogoty (tytułowego dzikiego dystryktu).
Serial pokazuje trudy wcielenia się do społeczeństwa, ułożenie na nowo relacji z synem oraz współpracę z kolumbijskim rządem.
Serial można obejrzeć w serwisie Netflix.
„Zielona granica” to tropikalny thriller detektywistyczny. Aż trzeba to powtórzyć: tropikalny thriller detektywistyczny – wow! Akcja dzieje się bowiem w samym sercu kolumbijskiej Amazonii.
Młoda prokurator i jej lokalny partner badają serię tajemniczych morderstw wśród plemienia tubylców. Oprócz hiszpańskiego i brazylijskiego portugalskiego, językiem mówionym w filmie jest rdzenny uitoto.
Mini serial detektywistyczny w amazońskiej dżungli to projekt, który trzeba zobaczyć.
Serial można obejrzeć w serwisie Netflix.
Wszystko co powinieneś wiedzieć o przeniesieniu wizy: kiedy należy zrobić transfer, ile kosztuje i jakie należy złożyć dokumenty.
Wszystko o wizie wolontariackiej w Kolumbii: dla kogo jest wiza, koszt, okres ważności i jakie dokumenty należy przygotować do wniosku.
Wszystko o wizie rezydenta długoterminowego w Kolumbii: dla kogo jest wiza, koszt, okres ważności i jakie dokumenty należy przygotować do wniosku.
Z końcem sierpnia 2020, swoją misję dyplomatyczną w Kolumbii skończyła pani ambasador Agnieszka Frydrychowicz-Tekieli. Na jej miejsce został wybrany pan Paweł Woźny, który Kolumbię zna z poprzednich doświadczeń dyplomatycznych.
Paweł Woźny to 49-letni (rocznik 1971 r.) Krakus, który na Uniwersytecie Warszawskim ukończył ekonomię oraz iberystykę. Jest żonaty i ma jedno dziecko. Posługuje się językiem hiszpańskim, angielskim oraz francuskim.
Początki jego doświadczenia w polityce zagranicznej i dyplomacji sięgają 1997 r., kiedy rozpoczął pracę w murach Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Tam zajmował się relacjami Polski z państwami Ameryki Łacińskiej, m.in. wspierając polskich przedsiębiorców za granicą.
Na kontynencie latynoskim posiada doświadczenie w pracy na placówkach w Wenezueli, Kolumbii oraz Meksyku.
W latach 2001-2006 pełnił obowiązki II sekretarza ds. politycznych, gospodarczych, kulturalnych, prasowych i bezpieczeństwa w Ambasadzie RP w Caracas.
W latach 2007-2010 pracował na stanowisku I sekretarza ds. ekonomicznych, promocji i bezpieczeństwa w Ambasadzie RP w Bogocie.
W latach 2012-2018 był kierownikiem Referatu Polityczno-Ekonomicznego w Ambasadzie RP w Meksyku, odpowiedzialnym także za kwestie bezpieczeństwa. Pod koniec swojego pobytu w Meksyku pełnił funkcję tymczasowego kierownika placówki dyplomatycznej (chargé d’affaires a.i.).
We wrześniu 2019 powrócił do Warszawy i objął stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, gdzie był odpowiedzialny za sprawy międzynarodowe.
Z funkcji podsekretarza zrezygnował, kiedy został powołany na stanowisko ambasadora w Kolumbii.
Pan Paweł Woźny, na posiedzeniu Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP dnia 9 czerwca 2020, zaprezentował wizję swojej misji dyplomatycznej w Kolumbii. Przedstawił swoje priorytety, pomysły oraz cele, które można podzielić na kilka obszarów: polityczny, gospodarczy, obronny, kulturalny, współpraca z Polonią i doprowadzenie do podpisania kilku umów pomiędzy obydwoma krajami.
Kontynuowanie rozwoju dobrych stosunków politycznych pomiędzy Polską a Kolumbią np. poprzez:
– rozwijanie konsultacji polityczno-gospodarczych na szczeblu wiceministrów spraw zagranicznych,
– utworzenie w Sejmie Rzeczpospolitej Polskiej oraz w parlamencie Republiki Kolumbii grup przyjaźni polsko-kolumbijskich, celem wzmocnienia współpracy międzyparlamentarnej.
Wspieranie rozwoju stosunków gospodarczych i współpracy gospodarczej:
– wsparcie polskiego eksportu do Kolumbii,
– zredukowanie ujemnego dla strony polskiej salda bilansu obrotów handlowych (2019: 125,8 mln dolarów),
– (współ)organizowanie misji i forów gospodarczych, zachęcanie polskich przedsiębiorców do udziału w targach branżowych w Kolumbii.
Pomoc i współpraca w odbudowie obszarów zniszczonych przez konflikt zbrojny:
– rewitalizacja miast,
– odbudowa i rozwój sektora transportowego w miastach,
– kontynuowanie dyplomacji sportowej (oferowanie młodzieży kolumbijskiej z regionów szczególnie dotkniętych konfliktem zbrojnym możliwości przyjazdu do Polski w celu poznania kraju i odbycia treningów oraz szkoleń na AWF).
Współpraca obronna w ramach NATO:
– wzrost interoperacyjności sił zbrojnych Kolumbii z armiami sojuszniczymi,
– modernizacja sprzętu wojskowego,
– rozbudowanie bazy prawnej dla współpracy obronnej z Kolumbią poprzez implementację porozumienia o współpracy wojskowo-technicznej, podpisanego w 2010 r.,
– zwiększenie udziału przedstawicieli przemysłu zbrojeniowego obu stron w targach i imprezach wystawienniczych sektora obronnego (międzynarodowy salon przemysłu obronnego w Kielcach oraz Expodefensa w Kolumbii),
– promowanie wzajemnych wizyt ekspertów wojskowych,
– podpisanie z Kolumbią umowy ramowej o współpracy obronnej.
Dyplomacja publiczna i kulturalna:
– wdrażanie priorytetów sformułowanych przez Departament Dyplomacji Publicznej i Kulturalnej Ministerstwa Spraw Zagranicznych: Polska zaangażowana, obywatelska, solidarna, innowacyjna oraz inspirująca,
– promocja dziedzictwa polskiego i przynależności Polski do Zachodu,
– promocja polskiej gospodarki, nauki, kultury i historii,
– organizacja przedsięwzięć kulturalnych (rocznice związane z Fryderykiem Chopinem, Aleksandrem Gierymskim oraz rok św. Jana Pawła II),
– wsparcie współpracy akademickiej i naukowej.
Współpraca z Polonią:
„Polonia kolumbijska jest stosunkowo nieliczna, natomiast jej przedstawiciele chętnie współpracują z ambasadą i biorą udział w różnego rodzaju imprezach i inicjatywach organizowanych przez placówkę. Będę promował naukę języka polskiego w Kolumbii. Między innymi poprzez działalność szkółki języka polskiego i kultury polskiej działającej przy ambasadzie. Będę utrzymywał kontakt z polskimi księżmi pallotynami, którzy między innymi prowadzą parafię w Bogocie i Medellin.”
Obszar konsularny:
– wsparcie dla polskich turystów w Kolumbii,
– wsparcie dla potrzebujących pomocy w Kolumbii, w tym obywateli polskich odbywających karę więzienia.
Rozbudowa dwustronnej bazy traktatowej:
– wspomniana wyżej umowa ramowa o współpracy obronnej,
– doprowadzenie do podpisania dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania,
– podpisanie umowy „zwiedzaj i pracuj” – inicjatywy, która może umożliwić młodym Polakom i Kolumbijczykom wzajemne poznanie się, wyjazdy do krajów partnera i łączenie pracy z turystyką w ramach promocji Polski jako atrakcyjnej destynacji turystycznej dla Kolumbijczyków.
Plan na misję w Kolumbii wydaje się być ambitny i nowy ambasador będzie miał ręce pełne roboty. Szczególnie interesująco wygląda zainteresowanie umową o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Kolumbią. Na pewno z tej umowy ucieszyliby się nie tylko Polacy mieszkający w Kolumbii, ale również liczni Kolumbijczycy mieszkający w Polsce. Jestem przekonana, że taka umowa pozwoliłaby na łatwiejsze podejmowanie życiowych decyzji parom polsko-kolumbijskim, które mają nieruchomości w jednym kraju, a chciałyby zamieszkać w drugim.
Nie pozostaje nic innego jak życzyć powodzenia nowemu ambasadorowi i wytrwałości w działaniu!
Od 7 września 2020 w Kolumbii obowiązuje nowy formularz migracyjny, który ma usprawnić przyjmowanie podróżujących w migracyjnych punktach kontroli.
Okres wdrażania procedury ma trwać 15 dni kalendarzowych i w pełni wejść w życie od trzeciego tygodnia września.
Check Mig to narzędzie wstępnej rejestracji migracyjnej w Kolumbii wymagane przez Migración Colombia i dostępne w postaci formularza online.
Elektroniczne wypełnienie formularza jest związane z pandemią Covid-19 i ma na celu zmniejszenie ilości czasu oczekiwania w punktach kontroli migracji w kraju.
Formularz dostępny jest online w języku hiszpańskim, angielskim lub francuskim.
Formularz Check Mig należy wypełnić w okresie od 24 godzin do 1 godziny tuż przed przekroczeniem kolumbijskiej granicy (samolotem, lądem, morzem lub rzeką).
Formularz należy wypełnić za każdym razem, kiedy przekracza się granicę kraju: wjazd do kraju (imigracja) oraz opuszczenie Kolumbii (emigracja).
Obowiązek wypełnienia formularza migracyjnego Check Mig dotyczy zarówno obywateli Kolumbii, jak i obcokrajowców.
W przypadku osób przyjeżdżających z zagranicy, niewypełnienie formularza Check Mig będzie stanowić podstawę do niewpuszczenia podróżącego do Kolumbii oraz niezwłocznego powrotu do kraju, z którego przyleciał.
Ponieważ większość osób dostaje się do Kolumbii liniami lotniczymi, skupimy się tylko na tej wersji transportu.
Na pierwszej stronie znajdują się pytania o:
Na drugiej stronie należy wypełnić dane osobiste:
Jeśli przyjeżdżasz do Kolumbii z zagranicy, będziesz musiał odpowiedzieć na dodatkowe pytania o:
Na trzeciej stronie należy odpowiedzieć na pytania związanych z kontaktem z Covid-19:
Na czwartej stronie jest pytanie o podróż z osobą nieletnią. Jeśli podróżujesz, powinieneś dla niego wypełnić formularz – zaznacz tak. Jeśli nie, po prostu przechodzisz dalej.
Na ostatniej stronie należy wpisać kod z obrazka potwierdzając, że jest się człowiekiem i zaakceptować reguły oraz wysłać zgłoszenie.
Po wprowadzeniu informacji i przesłaniu formularza, podróżny otrzymuje e-maila z potwierdzeniem danych. Informacja będzie zweryfikowana przez urzędników ds. migracji w momencie przekraczania granicy.
Dajcie znać, jak wasze doświadczenia z formularzem i czy zaoszczędził wam czasu czekania w kolejkach. Miłej podróży!