Pensja minimalna w Kolumbii w 2022

Pensja minimalna w Kolumbii w 2022

pensja minimalna w kolumbii w 2022

pensja minimalna 2022

 Wynagrodzenie minimalne w Kolumbii w 2022 roku wynosi 1.000.000 (1 milion) pesos netto.

Zgodnie z kursem wymiany walut z 9 stycznia 2022, wartość pensji minimalnej w innych walutach wynosi: 247 USD (4.089), 217 EUR (4.632) lub 988 PLN (1.013).

Dodatek do transportu wynosi 117.000 pesos. Całość pensji to 1.117.000 pesos.

Wynagrodzenie za 8 godzin (tzw. dniówka) dla pracownika pracującego na dni wynosi 33.000 pesos.

Pracownicy otrzymujący wypłatę w systemie dwutygodniowym (tzw. quincena) otrzymają pensję w wysokości 558.500 pesos.

Wynagrodzenie minimalne zostało ustanowione dekretem 1724 dnia 15 grudnia 2021 i obowiązuje od 1 stycznia 2022 do 31 grudnia 2022 r.

W porównaniu do roku 2021, w 2022 wynagrodzenie wzrosło o 10,7%.

pensja minimalna w 2021

Pensja minimalna w Kolumbii w roku 2021 wynosiła 908.526 pesos. Razem z dodatkiem do transportu: 1.014.980 pesos.

Co to jest EPS i jak działa powszechna służba zdrowia w Kolumbii

Co to jest EPS i jak działa powszechna służba zdrowia w Kolumbii

Co to jest EPS i jak działa powszechna służba zdrowia w Kolumbii (2022)Każdy z nas od czasu do czasu potrzebuje pomocy lekarskiej, niezależnie od tego czy to jest to ból zęba, operacja wyrostka robaczkowego czy też ukąszenie przez jadowitego węża.  W każdym kraju...

Pensja minimalna w Kolumbii w 2022

Pensja minimalna w Kolumbii w 2022

pensja minimalna w kolumbii w 2022pensja minimalna 2022 Wynagrodzenie minimalne w Kolumbii w 2022 roku wynosi 1.000.000 (1 milion) pesos netto. Zgodnie z kursem wymiany walut z 9 stycznia 2022, wartość pensji minimalnej w innych walutach wynosi: 247 USD (4.089), 217...

Czy można jeździć na zagranicznym prawie jazdy w Kolumbii

Czy można jeździć na zagranicznym prawie jazdy w Kolumbii

Czy w Kolumbii można jeździć na zagranicznym prawie jazdy?W ostatnich latach coraz więcej obcokrajowców przyjeżdżających do Kolumbii decyduje się na wypożyczenie samochodu, aby kraj zwiedzać drogą lądową. Ten artykuł wyjaśnia wątpliwości związane z używaniem...

Nasze magiczne Encanto – co powinieneś wiedzieć, zanim pójdziesz do kina

Nasze magiczne Encanto – co powinieneś wiedzieć, zanim pójdziesz do kina

„Nasze magiczne Encanto” – co powinieneś wiedzieć, zanim pójdziesz do kina

„Nasze magiczne Encanto” (ang., hiszp. „Encanto”) to najnowsza produkcja Walt Disney Animation Studios, która pojawi się w kinach 24 listopada 2021 r. Akcja filmu dzieje się w Kolumbii. Film jest musicalem, pełnym powiązań z kulturą kolumbijską, której przyjrzymy się szczegółowiej w innym artykule.

Co powinieneś wiedzieć o filmie, zanim wybierzesz się do kina? Oto najważniejsze fakty.

Koncepcja filmu

Film skupia się na rodzinie Madrigal, zamieszkującej Encanto położone gdzieś u stóp wzgórz kolumbijskich Andów. Magia w Encanto czai się za każdym rogiem, ale jego punktem centralnym jest La Casita – dom klanu Madrigal.

Każdy członek rodziny jest obdarzony niezwykłym darem – to może być moc uzdrawiania, dar rozmawiania ze zwierzętami, wielka siła. Wyjątkiem w rodzinie jest Mirabel – główna bohaterka filmu, która nie posiada żadnych specjalnych umiejętności.

To do niej zwróci się jednak rodzina o pomoc, kiedy zacznie walić się ich dom, grożąc stratą magicznych talentów pozostałych członków rodziny. Jak Maribel sobie z tym problemem poradzi? Musi wyruszyć w niezwykłą podróż

Reżyseria i scenariusz

Za reżyserię odpowiedzialni są:

  • Byron Howard („Bolt”/”Piorun”, „Tanglet”/”Zaplątani” oraz „Zootopia”/”Zwierzogród”) i
  • Jared Bush („Zootopia” i „Moana”/”Vaiana: Skarb oceanu”).

Scenariusz napisali:

  • Byron Howard i
  • Charise Castro Smith – Amerykanka, wychowana w kubańskiej rodzinie w Miami.

Castro jest znana z tworzenia silnych i kompleksowych postaci kobiet, obsadzanych w głównych rolach – innymi słowy to jej rękę będzie można poczuć, obserwując losy Mirabel na ekranie.

Muzyka

„Encanto” to animowany musical, podobnie jak inny film Disneya „Coco”, który otrzymał dwa Oscary; jeden za „najlepszy pełnometrażowy film animowany” oraz za „najlepsza piosenkę”. „Coco” nie przywołuję bez powodu, ale o tym za chwilę.

Autorem słów ośmiu piosenek dla „Encanto” jest Lin-Manuel Miranda, Amerykanin pochodzenia portorykańskiego. Oprócz nagrody Pulitzera, posiada 3 nagrody Grammy, 3 Emmy Awards i 2 Tony Awards. Miranda pracował m.in. nad muzyką do „Moany”.

Do ekipy do pracy nad kompozycjami muzycznymi dołączyła również Germaine Franco, która była współkompozytorem piosenki „Coco”, tej samej, która otrzymała złotą statuetkę Akademii Filmowej. Rodzice Franko są Meksykaninami, choć ona sama urodziła się w Kaliforni. Jest pierwszą latynoską kompozytorką, która została członkiem Akademii Hollywood.

Główną piosenką w „Encanto” jest „Colombia, mi Encanto” napisana przez Mirandę, która jest interpretowana przez nikogo innego, jak wielkiego artystę i pasjonata vallenato Kolumbijczyka Carlosa Vivesa.

Z dotychczasowych oficjalnych przecieków wynika, że inną piosenkę zatytułowaną „Dos oruguitas” zaśpiewa inny kolumbijski piosenkarz – Sebastian Yatra.

Muzycznie ekipa prezentuje się bardzo silnie i na pewno jest nastawiona na zdobycie paru nagród.

Czekamy na ogłoszenie pozostałych wykonawców piosenek, no i na samą główką piosenkę, która w momencie publikacji tego artykułu nie została jeszcze wypuszczona.

rodzina Madrigal: postacie i aktorzy głosowi

W wersji hiszpańskojęzycznej zostało podane, że głosów postaciom użyczą wyłącznie Kolumbijczycy.

Tu przyjrzymy się oryginalnej wersji, czyli scenariuszowi po angielsku.

Mirabel

Mirabel to główna postać filmu i zarazem jedyna członkini rodziny Madrigal, która nie posiada specjalnych zdolności.

Głosu Mirabel użyczyła Stephanie Beatriz pochodząca z Argentyny.

Beatriz jest znana z takich produkcji filmowych jak: „Brooklyn Nine-Nine”, „Ice Age: Collision Course”, „The LEGO Movie 2: The Second Part”.

Abuela Alma

Babcia Mirabel ma na imię Alba i jest głową całego klanu Madrigal. Opiekuje się świecą, za której to sprawą jej rodzina została obdarzona magicznymi zdolnościami.

Matronkę klanu gra María Cecilia Botero z Kolumbii.

Kolumbijczycy kochają Botero za wiele ról odegranych w niezliczonych telewizyjnych telenowelach.

Bruno

Bruno to wujek Mirabel. Ma zdolność przewidywania przyszłości. Został wykluczony z rodziny. 

Interpretuje go najbardziej znany kolumbijski aktor – John Leguizamo. Urodzony w Bogocie, rezydent USA, zagrał w wielu hollywodzkich filmach i znany jest z użyczenia głosu leniwcowi Sid w oryginalnej wersji „Epoki Lodowcowej”. 

Isabela

Isabel to doskonała disneyowska „księżniczka” i zarazem siostra Mirabel. Isabel potrafi sprawić, że wszędzie zakwitają kwiaty.

Isabel gra Diane Guerrero, Amerykanka, której rodzice pochodzą z Kolumbii.

Guerrero jest najbardziej znana z serialu „Orange is The New Black” oraz „Doom Patrol” czy „Jane, the Virgin”.

Luisa

Luisę o darze nadludzkiej siły, posiadaczkę „największego bicepsu w historii Disneya” i zarazem drugą siostrę Mirabel interpretuje Jessica Darrow, Amerykanka o pochodzeniu kubańskim.

Darrow zagrała w „Feast of the Seven Fishes” czy „Following Hannah Stone”.

Julieta

Julieta to mama Mirabel. Jedzenie wychodzące spod jej rąk ma magiczne zdolności zdrowotne. 

Juliecie głosu użycza Angie Cepeda (Angélica María Cepeda Jiménez), Kolumbijka.

Cepeda jest znana przede wszystkim z występu w telenowelach jak: „Escobar, el patrón del mal” czy „Luz Maria”.

Agustín

Agustín to ojciec Mirabel oraz mąż Juliety, zagrany przez Wilmer Valderrama, Amerykanina o korzeniach wenezuelskich.

Przystojny Valderrama jest znany z roli w serialu „Różowe lata siedemdziesiąte” czy filmu „Larry Crowne. Uśmiech losu”.

Wilmer Valderrama jako Agustin

Pepa

Pepa jest ciotką Mirabel. Jest bardzo emocjonalna i ma dar kontrolowania pogody.

Głosu użyczyła jej Kolumbijka Carolina Gaitán.

Gaitán jest aktorką i piosenkarką znaną z telewizji z takich hitów jak: „Narcos”, „Sin Senos Sí Hay Paraíso” czy „Celia”.

Félix

Felix jest wujem Mirabel oraz mężem Pepy. Lubi dobrze się zabawić i jako jedyny umie równoważyć pogodowe nastroje swojej żony. 

Felixa gra Mauro Castillo, kolumbijski aktor, piosenkarz i puzonista. 

Castillo jest znany jako członek salsowego zespołu Grupo Niche oraz aktor w „Joe, la leyenda”.

Dolores

Dolores jest kuzynką Mirabel oraz córką Pepy i Felixa. Jej dar to niesamowity słuch.

Głosu użycza jej amerykańska piosenkarka reggeton Adassa, o korzeniach afrokolumbijskich. Znana jest pod przydomkiem The Reggaetón Princess.

Camilo

Camilo to kuzyn Mirabel, syn Pepy i Felixa. Ma zdolność zmiany kształtu i może przybrać wizerunek innych osób.

Rhenzy Feliz interpretuje Camilo. Sam jest aktorem amerykańskim o pochodzeniu dominikańskim. Jest znany z „Marvel’s Runaways”.

Antonio

Antonio jest najmłodszym kuzynem Mirabel i ma jedną z najfajniejszych zdolności – umie rozmawiać ze zwierzętami!

W jego głos wciela się Amerykanin Ravi-Cabot Conyers znany z „The resident” czy „#blackAF”.

celebryci, którzy użyczyli głosu innym postaciom

Warto wspomnieć przynajmniej o dwóch postaciach w Encanto, nie należących do rodziny Madrigal, którym głosu użyczyły znane osoby.

Są to:

  • Mariano – narzeczony Mirabel posługujący się głosem kolumbijskiego piosenkarza Maluma, oraz
  • tukan Pico, którego interpretuje amerykański aktor Alan Tudyk, znany z pożyczenia głosu robotowi Sonny w „Ja, robot”.

Premiera w kinach

Do kin film Encanto wchodzi 24 listopada w takich krajach jak Stany Zjednoczone, czy Kolumbia. 26 listopada film będzie miał premierę w Polsce.

Czy osadzone w Kolumbii Encanto dorówna popularności meksykańskiemu Coco? Przekonamy się już niedługo.

Tymczasem, planujecie w kalendarzu wyjście do kina!

Kolumbijskie filmy i seriale, które musisz obejrzeć

Kolumbijskie filmy i seriale, które musisz obejrzeć

Kolumbijskie filmy i seriale, które musisz obejrzećKolumbia to duży i bardzo zróżnicowany kraj. Już z samej definicji musi być wylęgarnią filmowych tematów. Choć kolumbijska kinematografia nie jest dużą fabryką snów, to dotychczas wyprodukowano całkiem niezłą liczbę...

Klimat i pogoda w Kolumbii

Klimat i pogoda w Kolumbii

Klimat i pogoda w Kolumbii

Kolumbia to kraj tropikalny i równikowy: dużo słońca, dużo wilgotności i dużo deszczu.

W kraju panuje mniej więcej stała temperatura w ciągu całego roku. Nie ma typowych dla Europy czterech pór roku, ale występują pory suche i deszczowe. Pora sucha w Kolumbii potocznie zwana jest latem (hiszp. verano), a pora deszczowa zimą (hiszp. invierno).

Klimat i temperatura w Kolumbii są ściśle związane z wysokością nad poziomem morza. Dla przykładu Cartagena de Indias, która leży nad Morzem Karaibskim, cechuje się klimatem gorącym i temperaturą 28°C. Położone na wysokości 1.495 m Medellín ma temperaturę wiosenną 21°, podczas gdy leżąca o 1.155 m wyżej stolica Bogotá posiada klimat chłodny, wysokogórski i średnia roczna temperatura wynosi 16°C.

Dlatego też, jeżeli wybierasz się w podróż po Kolumbii, to najprawdopodobniej odwiedzisz kilka różnych klimatów. Dobrze dowiedzieć się jakie klimaty panują w tym południowoamerykańskim kraju, aby odpowiednio się spakować.

Pogoda w Kolumbii

Pogoda to warunki meteorologiczne na danym obszarze oraz w danym czasie. Pogoda w Kolumbii jest ściśle związana z panującym na danym obszarze klimacie, porą suchą lub deszczową oraz występowaniem fenomenów El Niño i La Niña (o których poniżej).

Codzienna pogoda w Kolumbii jest tak nieprzewidywalna, że w Kolumbii nie istnieje telewizyjna informacja pogodowa. Dlatego też o aktualnej pogodzie mówi się…. w danym dniu. Krajowa stacja meteorologiczna IDEAM podaje prognozę rano na okres od godz. 7:00 do 16:00 oraz po południu na okres od godz. 17:30 do 7:30 następnego dnia.

Aktualną pogodę można sprawdzić na stronie IDEAM lub na ich kanale YouTube.

Zamiast szukać prognozy pogody, wydaje mi się, że lepiej i logiczniej zrozumieć klimat.

Klimat w Kolumbii

Kolumbia posiada wszystkie możliwe typy klimatów ze względu na zróżnicowaną wysokość geograficzną oraz położenie na równiku.

  • Jakie czynniki wypływają na klimat w Kolumbii?
  • Jakie klimaty występują?
  • W jakich miesiącach jest pora sucha, a kiedy deszczowa?
  • Co to jest fenomen El Niño i La Niña?

Na te pytania odpowiem w tej części artykułu.

Co wypływa na klimat w Kolumbii?

Na klimat w Kolumbii wpływają następujące czynniki:

  • położenie geograficzne (szerokość i wysokość),
  • opady (ilość i intensywność),
  • wilgotność powietrza,
  • promieniowanie słoneczne,
  • systemy wiatrów.

Piętra klimatyczne w Kolumbii

Istnieje kilka klasyfikacji klimatów, liczących nawet po kilkanaście różnych typów. Na potrzeby tego opracowania przyjmę najprostszy i najłatwiejszy do zrozumienia podział stref klimatycznych.

  • Od 0 m do 1.000 m n.p.m. – klimat gorący – 24°C  i więcej,
  • Od 1.000 m do 2.000 m n.p.m.– klimat umiarkowany – 17 – 23°C,
  • Od 2.000 m do 3.000 m n.p.m.– klimat chłodny – 12 -16°C,
  • Od 3.000 m do 4.000 m n.p.m.– klimat zimny, páramo – mniej niż 12°C,
  • Od 4.000 m n.p.m. i więcej – klimat lodowcowy – poniżej 0°C.

Ogólnie przyjmuje się, że temperatura obniża się o 0,55°C o każde 100 metrów wysokości, lub 5,5°C o każde 1.000 m (1 km). Temperatura jest stała przez cały rok, z wahaniami temperatury około 5 stopni Celsjusza.

Pora sucha i pora deszczowa w Kolumbii

W ciągu roku występują dwie pory suche i dwie pory deszczowe.

Pora sucha trwa od stycznia do marca oraz od lipca do września. Pora deszczowa trwa od kwietnia do czerwca i od października do grudnia.

Kalendarz pory suchej i deszczowej:

Pora sucha: styczeń, luty i marzec.
Pora deszczowa: kwiecień, maj i czerwiec.
Pora sucha: lipiec, sierpień i wrzesień.
Pora deszczowa: październik, listopad i grudzień.

Skąd biorą się pory suche i deszczowe?

Na występowanie pory suchej mają wpływ fronty wysokiego ciśnienia podzwrotnikowego.

Pierwsza pora sucha od stycznia do marca jest spowodowana napływem frontów z północy. Druga pora sucha od lipca do września jest spowodowana napływem frontów z południa.

Na występowanie pory deszczowej ma wpływ połączenie się pasatów (ciepłych, międzyzwrotnikowych wiatrów), które wpływają na przemieszczanie się międzyzwrotnikowej strefy deszczowej.

Podczas pory deszczowej od kwietnia do czerwca strefa deszczowa przemieszcza się z południa (Amazonia) na północ (Karaiby). Od października do grudnia w kierunku odwrotnym z północy na południe.

Fenomen El Niño i La Niña czyli okres suszy i huraganów

Cykl pogodowy znany jako El Niño i jego przeciwna faza La Niña to anomalia pogodowa wpływająca na klimat w strefie równikowej Oceanu Spokojnego. Cykl ten powtarza się co kilka lat. Polega na utrzymywaniu się ponadprzeciętnie wysokiej temperatury (El Niño) i następującej po niej niskiej temperatury (La Niña) na powierzchni wody na Pacyfiku.

Skutkiem fenomenu El Niño jest znaczny wzrost temperatury, co w niektórych regionach kraju może prowadzić do występowania suszy. W Kolumbii jego skutki są przede wszystkim widoczne na północy regionu Pacyfiku oraz w regionie Andyjskim i Karaibskim.

Fenomen La Niña w Kolumbii charakteryzuje się znacznym wzrostem opadów i spadkiem temperatur w rejonie Andów, Karaibów i Pacyfiku. W okresie La Niña wrasta również siła i ilość huraganów na Morzu Karaibskim.

Wyspa Providencia zniszczona podczas huraganu Iota w listopadzie 2020 (fenomen La Niña sezon 2020/2021).

Podsumowanie

Klimat w Kolumbii jest stały i zależy od wysokości nad poziomem morza.

W ciągu roku występują pory suche i pory deszczowe, które wpływają na aktualną pogodę – więcej słońca, wyższe temperatury i mniejsza wilgotność lub więcej deszczu, mniejsze temperatury i większa wilgotność.

Co kilka lat powtarza się cykl fenomenów El Niño i La Niña, które wpływają na wzrost temperatury (El Niño) lub zaniżają temperatury i przynoszą więcej opadów (La Niña).

Co to jest EPS i jak działa powszechna służba zdrowia w Kolumbii

Co to jest EPS i jak działa powszechna służba zdrowia w Kolumbii

Co to jest EPS i jak działa powszechna służba zdrowia w Kolumbii (2022)Każdy z nas od czasu do czasu potrzebuje pomocy lekarskiej, niezależnie od tego czy to jest to ból zęba, operacja wyrostka robaczkowego czy też ukąszenie przez jadowitego węża.  W każdym kraju...

Pensja minimalna w Kolumbii w 2022

Pensja minimalna w Kolumbii w 2022

pensja minimalna w kolumbii w 2022pensja minimalna 2022 Wynagrodzenie minimalne w Kolumbii w 2022 roku wynosi 1.000.000 (1 milion) pesos netto. Zgodnie z kursem wymiany walut z 9 stycznia 2022, wartość pensji minimalnej w innych walutach wynosi: 247 USD (4.089), 217...

Krótka historia traktaktu pokojowego w Kolumbii

Krótka historia traktaktu pokojowego w Kolumbii

Krótka historia traktatu pokojowego w kolumbii

Dziś, 26 września 2021, mija 5 lat od historycznego podpisania traktaktu pokojowego pomiędzy kolumbijskiem rządem, a organizacją partyzancką FARC-EP, kładąc kres wewnętrznemu konfliktowi zbrojnemu, który w Kolumbii trwał od ponad pół wieku. Wojna, która kosztowała życie co najmniej 220 tysięcy Kolumbijczyków i wysiedliła blisko 6 milionów ludzi.

Ten artykuł jest próbą przybliżenia polskiemu czytelnikowi podsumowania procesu pokojowego podpisanego w 2016 r.. Procesu, który został zainicjowany przez prezydenta Juana Manuela Santosa, który w tym samym roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.

ogólne założenia

Negocjacje pokojowe między kolumbijskim rządem, którego na czele stał były prezydent Juan Manuel Santos, a Rewolucyjnymi Siłami Zbrojnymi Kolumbii – Armią Ludową (FARC-EP), zwane również procesem pokojowym, były rozmowami prowadzonymi przez rząd Kolumbii i partyzantami FARC-EP w celu zakończenia wewnętrznego konfliktu zbrojnego, który rozpoczął się w 1960 roku.

Rozmowy pokojowe, które miały miejsce w Oslo i Hawanie, doprowadziły do ​​podpisania Porozumienia na Zakończenie konfliktu w Bogocie 24 listopada 2016 w Teatro Colón w Bogocie.

Pierwsze porozumienie pokojowe podpisane w Cartagenie 26 września 2016 r. musiało zostać zatwierdzone w plebiscycie, w którym obywatele musieli głosować „tak” lub „nie”: ostatecznym rezultatem było zwycięstwo na „nie”, co zmusiło Rząd do „renegocjacji” umowy z uwzględnieniem sprzeciwu przeciwników umowy, jednocześnie stwarzając niepewność co do prawnego stosowania umów.

Po okresie negocjacji z promotorami „nie”, rząd i FARC-EP uzgodnili nowy tekst porozumienia pokojowego, które zostało podpisane 24 listopada w Teatrze Colón w Bogocie. Ta nowa umowa została ratyfikowana przez kolumbijski Senat i Izbę Reprezentantów 29 i 30 listopada 2016 r.

Foto: REUTERS / Felipe Caicedo

Historia rozmów pokojowych

Frank Pearl, w latach 2006 – 2010 był Wysokim Doradcą Prezydenta ds. Społecznej i Ekonomicznej Reintegracji Ludzi i Grup Powstańców Zbrojnych, a później mianowany Wysokim Komisarzem ds. Pokoju. W imieniu rządu prezydenta Álvaro Uribe prowadził poufne negocjacje z FARC – PE i na warunkach podobnych do obecnych: bez zawieszenia broni, a nawet demilitaryzacji terytorium Kolumbii (tzw. strefy zdemilitaryzowane).

Z powodu problemów z wydaniem zwłok Juliána Ernesto Guevary, policjanta porwanego w departamencie Mitú i zamordowanego podczas niewoli u partyzantów, podejście rządu do negocjacji z FARC utknęło w martwym punkcie, aż do objęcia urzędu prezydenta przez Santosa w 2010 r.

Juan Manuel Santos, mimo że był prezydentem-elektem, otrzymał raport o odbytych negocjacjach, który zawierał informacje o stanie, w jakim znajdowały się nieudane rozmowy w sprawie zakończenia konfliktu zbrojnego.

W 2011 r., po ogłoszeniu ustawy o ofiarach i zwrocie ziemi, prezydent Santos wyraził partyzantom zamiar wznowienia rozmów pokojowych.

Doprowadził do serii tajnych porozumień sił wywrotowych i rządu, co z kolei doprowadziło do ​​ustanowienia spotkań między obiema stronami na Kubie.

Delegatami rządu kolumbijskiego na tych spotkaniach byli: prezydencki doradca ds. reintegracji Alejandro Éder i Jaime Avendaño, zaufany członek rządu od czasu prezydenta Belisario Betancur. Delegacja FARC-EP składała się z Rodrigo Granda oraz Andrés París.

Po kilku spotkaniach, strony zdecydowały się na wypracowanie agendy negocjacji, a gdyby nie doszła do skutku, zorganizowanie kolejnego miejsca, w którym będą kontynuowały rozmowy.

Po ustaleniu reguł, według których miałyby się odbyć kolejne spotkania, Santos włączył do swojej delegacji Franka Pearla, pełniącego wówczas funkcję ministra środowiska, swojego doradcę ds. bezpieczeństwa narodowego Sergio Jaramillo, byłego wiceprezydenta Humberto de La Calle i własnego brata, Enrique Santos, byłego dyrektora gazety El Tiempo.

Pozostałymi negocjatorami byli: Mauricio Jaramillo, dowódca Bloku Północno-Zachodniego José María Córdoba, Marcos Calarcá, znany ze swojego doświadczenia w negocjacjach bilateralnych, Rodrigo Granda i Andrés París oraz wszyscy członkowie Sekretariatu Centralnego Sztabu Generalnego FARC-EP.

Po wyznaczeniu swoich delegatów, rząd i FARC-PE wyznaczyły Kubę i Norwegię na mediatorów procesu pokojowego: Kubę za organizację pierwszych spotkań, a Norwegię za to, że jest tradycyjnym krajem w sprawach rozwiązywania konfliktów.

Kolejnym krokiem było wyznaczenie większej liczby miejsc do spotkań. Partyzanci zaproponowali Wenezuelę, a rząd Chile. Konsensusem na kolejne spotkanie wybrano Kubę.

W lutym 2012 r. spotkały się przy okrągłym stole na Kubie. W celu zachowania poufności procesu delegacje nie rozmawiały ze sobą oprócz oficjalnych spotkań, ani nie komentowały spotkań z mieszkańcami Kuby.

Na miesiąc sierpień zarezerwowano dziesięć sesji przygotowawczych. Każda z sesji została rozłożona na cztery do ośmiu dni. W sumie odbyto 65 spotkań.

W ciągu całego okresu spotkań na Kubie rządowy zespół negocjacyjny odbywał podróże pomiędzy Kolumbią a Kubą. Wyjątkiem był Frank Pearl, który przez cały okres pokojowych rozmów przebywał na Kubie.

W sierpniu 2012 r. w Cartagenie były prezydent Uribe powiedział mediom, że rząd Santosa potajemnie negocjuje z FARC-PE na Kubie. Oświadczenie to zostało odrzucone przez ministra obrony Juan Carlos Pinzón i ministra spraw zagranicznych Holguín. W ciągu kilku dni pogłoski o tajemnych negocjacjach w kolumbijskich mediach tylko się nasiliły.

4 września 2012 r. prezydent Juan Manuel Santos potwierdził tą wiadomość. W przemówieniu podkreślił, że „błędy z przeszłości nie powtórzą się” i że będą postępować z rozwagą.

Wiadomość o potwierdzeniu dialogów wywołała różne reakcje i sceptycyzm. Część społeczeństwa była za, a część przeciw. Sceptycy opierali swoje opinie na nieudanych negocjacjach, które były prowadzone przez rząd prezydenta Andres Pastrana w zdemilitaryzowanej strefie El Caguan w latach 1998 – 2002.

Foto: Aleksandra Ernesto (EFE)

Dwukrotne podpisanie traktatu pokojowego

Wstępem do podpisania traktatu pokojowego było podpisanie zawieszenia broni pomiędzy stronami 23 czerwca 2016 r. w Hawanie na Kubie.

Porozumienie pokojowe po raz pierwszy zostało podpisane w poniedziałek, 26 września 2016 r. pomiędzy państwem kolumbijskim a Rewolucyjnymi Siłami Zbrojnymi Kolumbii-Armia Ludowa (FARC-EP) w Cartagena de Indias, w wyniku rozmów pokojowych prowadzonych nieprzerwanie przez 4 lata i położyło kres konfliktowi zbrojnemu, który trwał od 1960 r.

Podpis pod traktatem złożył prezydent Juan Manuel Santos oraz przywódca FARC Rodrigo Londoño alias Timochenko.

Ze względu na zwycięstwo na „nie” w plebiscycie, który odbył się 2 października 2016 r. porozumienie musiało zostać zmodyfikowane i renegocjowane w pewnych punktach z tymi, którzy byli przeciwko, osiągając ostateczny tekst porozumienia 12 listopada.

24 listopada 2016 r. w Teatro Colón w Bogocie zostało podpisane nowe, drugie porozumienie i złożone tego samego dnia w Kongresie Republiki w celu ratyfikacji. 29 listopada tekst został przyjęty w Senacie, a 30 listopada w Izbie Reprezentantów.

Wraz z ratyfikacją w Kongresie, rozpoczął się proces rozbrojenia rebeliantów i oddania broni przedstawicielom ONZ, którzy do dnia dzisiejszego ‘weryfikują’ proces pokojowy.

Proces rozbrajania rozpoczął się 1 grudnia 2016 r. i był przewidziany na 180 dni. Zakończył się jednak 14 sierpnia 2017 r., czyli półtora miesiąca później po wyznaczonym terminie.

Po tej dacie partyzanci zaczęli powracać do normalnego życia cywilnego w swoich miasteczkach, wielu zostało wybranych na burmistrzów. Niektórzy partyzanci założyli partię polityczną i objęli miejsca w Kongresie.

Negocjatorzy

Negocjatorzy z FARC

Delegacji FARC przewodniczyli:

1. Luciano Marín Arango, alias Iván Márquez (dowódca bloku karaibskiego),

2. Jorge Torres Victoria, alias Pablo Catatumbo (dowódca bloku zachodniego, który dołączył do delegacji kilka miesięcy po rozpoczęciu rozmów),

3. Rodrigo Granda (który został uwięziony i którego schwytanie doprowadziło do kryzysu dyplomatycznego między kolumbijskim rządem Uribe a rządem wenezuelskim Hugo Cháveza),

 4. Andrés París (naczelne dowództwo bloku wschodniego i negocjator nieudanego procesu Caguán),

5. Luis Alberto Albán Burbano, alias „Marcos Calarcá”, (członek Międzynarodowej Komisji FARC-EP),

6. Seuxis Pausias Hernández Solarte, alias „Jesús Santrich”, (członek Bloku Karaibskiego),

7. Emiro del Carmen Ropero Suárez, alias ​​​​”Rubén Zamora” (dowódca 33. Frontu),

 oraz wszyscy członkowie Sekretariatu Centralnego Sztabu Generalnego.

W skład delegacji weszli również alias Yuri Camargo, Victoria Sandino Palmera i holenderska partyzantka Tanja Nijmeijer, pseudonim „Alexandra Nariño”.

Negocjatorzy kolumbijskiego rządu

Rząd prezydenta Santosa był reprezentowany przez:

1. przewodniczącego były wiceprezydent Humberto de La Calle,

2. Frank Pearl, były minister środowiska i były komisarz ds. pokoju,

3. Sergio Jaramillo Caro, następca Pearla na stanowisku Komisarza Pokoju,

4. Luis Carlos Villegas, prezes Narodowego Stowarzyszenia Przemysłowców ANDI,

oraz emerytowani generałowie armii i policji, Jorge Enrique Mora i Óscar Naranjo.

Klimat i pogoda w Kolumbii

Klimat i pogoda w Kolumbii

Jaki jest klimat w Kolumbii? Czy warto sprawdzać aktualną pogodę? Kiedy jest pora sucha, a kiedy padają deszcze? I jak wpływ mają fenomeny El Niño i La Niña.

Odkryj Kolumbię

przewodnik o Kolumbii w kieszeni spodni mężczyzny
kolorowe kwiaty zawieszone na białej ścianie domu przy ulicy
uśmiechnięta kobieta zbiera owoce kawy
kamienna rzeźba przedstawiająca ptaka z parku san augustin
roześmiani kibice kolumbijscy w narodowych barwach
Kolumbijskie filmy i seriale, które musisz obejrzeć

Kolumbijskie filmy i seriale, które musisz obejrzeć

Kolumbijskie filmy i seriale, które musisz obejrzeć

Kolumbia to duży i bardzo zróżnicowany kraj. Już z samej definicji musi być wylęgarnią filmowych tematów. Choć kolumbijska kinematografia nie jest dużą fabryką snów, to dotychczas wyprodukowano całkiem niezłą liczbę świetnych filmów.

W kolumbijskich produkcjach uderza optymizm. Pozytywnie nastawiony do życia naród umie czerpać radość tam, gdzie życie dało im w kość.

Jeżeli chcesz zgłębić kolumbijskość, zrozumieć kulturę i mentalność jej ludzi oraz zobaczyć krajobrazy Kolumbii, to polecam obejrzeć następujące filmy i seriale.

Mini filmografię podzieliłam na trzy grupy: najnowsze filmy kolumbijskie, klasyka kolumbijskiej kinematografii oraz kolumbijskie seriale.

Jeżeli istnieje oficjalny tytuł po polsku, to umieszczam go w nawiasie, obok oryginalnego tytułu. W przeciwnym razie podaję nazwę po angielsku.

Najnowsze filmy kolumbijskie

Ostatnia dekada zaowocowała wspaniałymi filmami, które rozpoczęły eksplorację kolumbijskiego realizmu magicznego i zostały dostrzeżone na międzynarodowych festiwalach.

Wybór jaki proponuję jest eklektyczny. Ludności tubylcze, historyczne wyprawy, przemyt narkotyków, partyzantka, porwania, muzyka, życie zwykłych ludzi i najważniejsza bohaterka Kolumbii – przyroda.

El abrazo de la serpiente (W objęciach węża)

reż. Ciro Guerra, 2015

To jest po prostu najlepszy film, jaki do tej pory został wyprodukowany w Kolumbii i zarazem najlepszy film o Amazonii, jaki można obejrzeć. Uzyskał nominację do Oscara w kategorii najlepszego nieanglojęzycznego filmu i wygrał wiele nagród międzynarodowych.

Biało-czarny film opowiada historię szamana i jego dwóch podróży w kolumbijskiej selwie amazońskiej. Pierwsza podróż jest z Theodorem Koch-Grunbergiem, niemieckim etnografem, a druga – 30 lat później – z Richardem Evanem Schultesem, amerykańskim botanikiem. Obydwoje poszukiwali egzotycznej rośliny yakruna.

Film został zainspirowany dziennikami podróży obydwu obcokrajowców i jest poświęcony zaginionym kulturom Amazonii.

Jeśli spodobało ci się „W objęciach węża” proponuję dodatkowo obejrzeć film dokumentalny „Sendero de la anaconda” produkcji Telewizji Caracol.

Film dokumentuje podróż nad amazońską rzekę Apaporis. Wade Davis (autor książki „One River” o Richardzie Schultesie) i antropolog Martin von Hildebrand ruszają śladami Schultesa, aby spotkać się z tubylczymi społecznościami kolumbijskiej Amazonii.

Dokument jest dostępny w całości (z napisami po hiszpańsku lub angielsku) w serwisie Netflix.

Pájaros de verano (Sny wędrownych ptaków)

reż. Cristina Gallego i Ciro Guerra, 2018

Na najdroższy film w historii Kolumbii o gorączce marihuany (bonanza marimbera) wydano U$5mln. Producentka „W objęciach węża” tym razem dołączyła do filmu jako reżyserka. Powstał film, który zaowocował bardzo silną rolą kobiecą w przestępczym świecie, który jest zdominowany przez mężczyzn.

Film przedstawia historię dwóch klanów z plemienia Wayúu na przełomie dwóch dekad od 1960 do 1980. Pomiędzy wietrznymi i nasłonecznionymi piaskami pustyni La Guajira oraz żyznym terenem gór Sierra Nevada de Santa Marta, muszą one zmierzyć się z wyzwaniami wynikającymi z prowadzenia biznesu marihuany – od produkcji w Kolumbii po przemyt do Stanów Zjednoczonych.

Monos

reż. Alejandro Landes, 2019

Film nakręcono w 2015 roku na paramo w Parku Chingaza oraz w kanionie Samaná w Antioquia. Premierę miał na Festiwalu Filmowym w Sundance. Dramat wojenny, który z klasycznymi filmami tego gatunku ma niewiele wspólnego, a głównym winowajcą jest niesamowita przyroda. Film w niezwykły sposób opowiada kolumbijski dramat, który w realu przeżyło wiele osób.

„Monos” to historia ośmiu młodocianych osób, które zwerbowane przez guerrillę, pilnują porwaną zakładniczkę. W tym samym wymiarze przeplatają się wojskowy reżim, przyjaźń, propaganda, namiętność i krowa Shakira.

Colombia Magia Salvaje (Colombia Wild Magic)

reż. Mike Slee, 2015

Po raz pierwszy w historii kinematografii, film został w całości sfinansowany przez jedną markę – kolumbijską firmę Grupo Éxito – wspierając ochronę przyrody Kolumbii. Reżyserię projektu powierzono Anglikowi, który nadzorował filmowanie dzikiej przyrody w różnych częściach kraju.

Dokumentalny film przyrodniczy o bioróżnorodności Kolumbii sfilmowano aż w 85 miejscach, pokazując 20 różnych ekosystemów i 38 gatunków fauny.

Narracja filmu prowadzi nas przez najpiękniejsze miejsca kolumbijskiej przyrody, uwzględniając obszary, które są trudno dostępne turystom. Wyspa Malpelo, Park Narodowy Utría, Sierra de Chiribiquete kontrastują z Ciudad Perdida, Parkiem El Cocuy, górskim paramo oraz Amazonią i doliną rzeki Orinoko.

Film w całości można obejrzeć (z napisami po hiszpańsku) w serwisie YouTube.

 

Los viajes del viento (The Wind Journeys)

reż. Ciro Guerra, 2009

„Podróże wiatru” to film złożony w hołdzie muzyce vallenato. Dramat opowiada historię podróży dwóch mężczyzn, którzy kochają muzykę. Podróż zaczyna się w departamencie Cesar, a kończy na samym krańcu półwyspu La Guajira. Celem jest dostarczenie akordeonu jego pierwotnemu właścicielowi. Instrument podobno został przeklęty przez samego diabła.

Historia nowej i międzypokoleniowej przyjaźni oraz relacji mistrza i ucznia. Jak zwykle u Ciro Guerra pojawiają się języki autochtoniczne Kolumbijczyków. Oprócz hiszpańskiego brzmią palenquero, wayuu i aruaco.

 Film w całości można obejrzeć (z napisami po hiszpańsku lub angielsku) w serwisie YouTube.

Los Colores De La Montaña (The Colours Of The Mountain)

reż. Carlos Cesar Arbelaez, 2010

„Kolory góry” to dramat, który był kolumbijskim kandydatem do Oscara. Film porusza ważny temat z niedalekiej przeszłości kraju – życie prostych rolników w regionach okupowanych przez guerrillę.

Ciekawa narracja filmu prawie cały czas towarzyszy młodocianemu bohaterowi, skupiając na nim główną uwagę, podczas gdy dookoła niego narastają tragedie.

Akcja filmu dzieje się in the middle of nowhere, gdzieś w kolumbijskich górach. Młody Manuel jest fanem piłki nożnej, w którą najchętniej grałby cały czas. Pewnego dnia piłka grzęźnie na zaminowanym polu. Podczas gdy rezolutne dziecko planuje kolejne próby odzyskania piłki, z wioski znikają kolejne rodziny.

 

Klasyka kolumbijskiej kinematografii

Przemoc, ludzkie tragedie i dramaty XX wieku posłużyły za inspirację klasycznym filmom, wyprodukowanym przez Kolumbijczyków. 

Obrazy dotykają ciemnej strony życia społeczeństwa kolumbijskiego – biedy, przemocy, wojny i narkotyków.

Jeżeli chcesz być ekspertem o Kolumbii, to musisz obejrzeć filmy, które na stałe weszły do kanonu klasyki kolumbijskiego kina.

La estrategia de caracol (Strategia ślimaka)

reż. Sergio Cabrera, 1993 

Przez krytyków filmowych obraz ten był uważany przez bardzo długi okres czasu za najlepsze kino kolumbijskie.

Powstał na podstawie inspiracji prawdziwą historią o paradoksalnej eksmisji budynku, która trwała tak długo (dzięki przedłużającej się biurokracji kolumbijskiego wymiaru sprawiedliwości), że kiedy sędzia przyjechał z nakazem eksmisji odkrył, że dom już nie istnieje. Film został nakręcony w centrum Bogoty oraz w jej biednych dzielnicach na południu miasta.

Komediodramat opowiada o trudach rodzin o niskich dochodach w Bogocie, które łączy jedno – są lokatorami tego samego domu i nagle stają przed groźbą eksmisji. Zaczyna się nieubłagalna walka z bogatym właścicielem domu.

Film ukazuje przepaść między bogatymi i biednymi, szykanowanie lokatorów i jest świetną opowieścią o wolności, solidarności i zachowaniu godności.

Film w całości można obejrzeć po hiszpańsku w serwisie YouTube.

Maria, llena eres de gracia (Maria łaski pełna)

reż. Joshua Marston, 2004

Dramat kryminalny, który zaowocował Złotym Niedźwiedziem i nominacją do Oscara dla głównej aktorki Catalina Sandino Moreno (pierwszej osoby narodowości kolumbijskiej, która otrzymała statuetkę złotego Oscara).

Film opowiada historię młodej kobiety, która pracuje przy uprawie kwiatów na północ od Bogoty. Dotknięta przez osobiste dramaty, decyduje się przemycić narkotyki podczas podróży do Nowego Jorku, aby zarobić potrzebne do życia pieniądze. Dramat, którego doświadczają tzw. muły czyli osoby przemycające narkotyki.

Film w całości można obejrzeć  w serwisie YouTube. Wersję z polskimi napisami należy szukać (czasami się jest a czasami nie).

La vendedora de rosas (The Rose Seller)

reż. Víctor Gaviria, 1998

Film odniósł sukces na arenie międzynarodowej. Nakręcone w biednych dzielnicach Medellin kino, bazuje na prawdziwej historii Moniki – sprzedawczyni róż oraz bajki „Dziewczynki z zapałkami” Hansa Christiana Andersena.

„Sprzedawczyni róż” opowiada historię dzieci z trudnych rodzin w biednej i niebezpiecznej dzielnicy w Medellin pod koniec lat 80-tych. Prostytucja, narkotyki i próba przetrwania z dnia na dzień to powszechny chleb sektorach miasta, gdzie przemoc jest normalnością.

W filmie zagrali naturalni aktorzy – młode osoby wiodące życie bardzo podobne do bohaterów filmu. Niesamowite i zarazem przerażające jest podobieństwo życia aktorów i ich bohaterów przed, jak i po zakończeniu kręcenia filmu. Jedna osoba została zamordowana (podobnie jak odtwarzany przez niego bohater), a główna bohaterka przesiedziała w więzieniu 12 lat za morderstwo.

Film w całości można obejrzeć po hiszpańsku w serwisie YouTube.

Kolumbijskie seriale

Kolumbijczycy kochają seriale i telenowele. Z bezliku tasiemcowych produkcji wybrałam cztery, które są najbardziej przystępne dla obcokrajowców.

Yo soy Betty, la fea (Brzydula)

reż. Mario Ribero, 1999

Największy sukces kolumbijskiej telewizji to wyprodukowany przez stację RCN serial „Brzydula”. Jest to oryginał wszystkich seriali o Brzyduli wyprodukowanych na świecie. Wyemitowany został w 180 krajach i powstało prawie 30 adaptacji serialu (w tym polska). Międzynarodowe adaptacje uwzględniły własną kulturę w odniesieniu do kanonu piękna, brzydoty, statusu społecznego i społeczno-ekonomicznego.

Serial opowiada historię dziewczyny z prostego domu, która rozpoczyna pracę w domu mody. Z powodu nieatrakcyjnego wyglądu jest wyśmiewana przez kolegów z pracy. Dzięki jej inteligencji oraz pracowitości tytułowa Betty zdobywa sympatię prezesa firmy. W trakcie serialu zmienia się w piękną kobietę.

Serial można obejrzeć w serwisie Netflix.

Escobar, el patrón del mal (Pablo Escobar, The Drug Lord)

reż. Carlos Moreno, Laura Mora, 2012

Pierwszy serial o Pablo Escobar, który odniósł sukces w każdym kraju, w którym był emitowany. Fabuła filmu skupia się na pokazaniu życia Pablo Escobara od dzieciństwa, aż do śmierci.

Grający narkotykowego barona aktor Andrés Parra był bardzo chwalony za sportretowanie Escobara. 113 odcinków zostało wyemitowanych w ciągu zaledwie 6 miesięcy. W międzynarodowej wersji escobarowy tasiemiec zrekonstruowano do 74 odcinków, łącząc po dwa odcinki w jeden 43 minutowy.

Serial, oryginalnej produkcji telewizji Caracol, można obejrzeć w serwisie Netflix.

 

Distrito salvaje (Wild District)

reż. Javier Fuentes-León, Carlos Moreno, 2018

Świetny serial opowiadający historię byłego bojownika guerilla, który (po podpisaniu traktatu pokojowego pomiędzy FARC, a kolumbijski rządem) przenosi się z selwy do Bogoty (tytułowego dzikiego dystryktu).

Serial pokazuje trudy wcielenia się do społeczeństwa, ułożenie na nowo relacji z synem oraz współpracę z kolumbijskim rządem.

Serial można obejrzeć w serwisie Netflix.

Frontera verde (Green Frontier)

reż. Ciro Guerra, Laura Mora Ortega, Jacques Toulemonde Vidal, 2019

„Zielona granica” to tropikalny thriller detektywistyczny. Aż trzeba to powtórzyć: tropikalny thriller detektywistyczny – wow! Akcja dzieje się bowiem w samym sercu kolumbijskiej Amazonii.

Młoda prokurator i jej lokalny partner badają serię tajemniczych morderstw wśród plemienia tubylców. Oprócz hiszpańskiego i brazylijskiego portugalskiego, językiem mówionym w filmie jest rdzenny uitoto.

Mini serial detektywistyczny w amazońskiej dżungli to projekt, który trzeba zobaczyć. 

Serial można obejrzeć w serwisie Netflix.

Klimat i pogoda w Kolumbii

Klimat i pogoda w Kolumbii

Jaki jest klimat w Kolumbii? Czy warto sprawdzać aktualną pogodę? Kiedy jest pora sucha, a kiedy padają deszcze? I jak wpływ mają fenomeny El Niño i La Niña.

Odkryj Kolumbię

przewodnik o Kolumbii w kieszeni spodni mężczyzny
kolorowe kwiaty zawieszone na białej ścianie domu przy ulicy
uśmiechnięta kobieta zbiera owoce kawy
kamienna rzeźba przedstawiająca ptaka z parku san augustin
roześmiani kibice kolumbijscy w narodowych barwach
15 rzeczy, jakich turysta nie powinien robić w Kolumbii

15 rzeczy, jakich turysta nie powinien robić w Kolumbii

15 rzeczy, jakich turysta nie powinien robić w Kolumbii

Oto 15 najczęstszych wpadek popełnianych przez turystów w Kolumbii. Znane powiedzenie mówi, że „jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać jak i one”. Czego nie powinieneś robić według kolumbijskiego savoire vivre? Dowiedz się czego należy unikać:

Żartować z Pablo Escobara

Kolumbia to nie serial „Narcos”, ani Pablo Escobar. Kolumbijczycy nie są dumni ani z jednego, ani z drugiego.

Jeżeli nie chcesz zrazić do siebie lokalnych ludzi, lepiej unikaj tematu narkotykowego barona z ledwo co poznaną osobą.

W zamian powiedz komplement na temat kolumbijskiej przyrody i zyskaj kolejnego przyjaciela.

Kupować i brać kokainę

Żarty o kokainie są tak samo niemile widziane, jak pytanie Kolumbijczyków o jej zakup. Pomijając już sam fakt, ile ludzkich tragedii narkotyk spowodował w Kolumbii, naprawdę nie należy dokładać się do jeszcze większego cierpienia.

Zamiast kokainy lepiej spróbować naparu z liści koki, który postawi cię na nogi po długim jet lagu spowodowanym podróżą.

Dawać papaję

Owoce papaji rosną na pniu drzewa i są dostępne na wyciągnięcie ręki. Nie trzeba się nagimnastykować, aby zabrać owoc z drzewa.

Dać papaję w Kolumbii znaczy to samo co zostać łatwym łupem dla złodziejaszków.

W trakcie podróży po kraju unikaj chodzenia z telefonem w ręku czy noszenia drogiego aparatu fotograficznego na szyi.

W restauracjach i innych punktach gastronomicznych zawsze miej na oku swoje rzeczy osobiste.

ksiazka z napisaem kolumbia na deskach kolorowego stołu

Zakładać, że w całej Kolumbii panuje słoneczna pogoda

Większość turystów wydaje się nie rozumieć specyfiki tropikalnego kraju. Momentalnie pogarsza się humor, jeśli wakacyjny pobyt zostaje zakłócony przez deszcz. Gorące słońce i ulewy są jednak esencją kraju położonego na równiku, a takim państwem jest Kolumbia.

Ulewy są mocne, ale krótkotrwałe. W zależności od części Kolumbii deszcze mogą występować nawet codziennie. Zamiast czuć się obrażonym na pogodę, lepiej skorzystać z okazji, wejść do pobliskiej kawiarni i poobserwować zachowania tubylców.

Narzekać na zimny klimat w stolicy kraju

Ten południowoamerykański kraj posiada wszystkie możliwe klimaty dostępne w ciągu jednego dnia.

To, w jakim klimacie się znajdujesz, zależy od wysokości nad poziomem morza. Im wyżej, tym zimniej.

W Cartagenie (nad morzem) jest gorąco, w Medellín (1495 m) jest ciepło, a w Bogocie (2600 m) jest chłodno.

Narzekanie na zimny klimat w stolicy kraju jest w złym tonie i świadczy jedynie o ignorancji turysty, który nie przygotował się do wyjazdu.

wieża katedry podczas zachodu słońca

Nie stosować się do powitalnej etykiety

Zanim w Kolumbii rozpoczniesz rozmowę, powinieneś się przywitać. Buenos dias, buenas tardes czy hola, po którym należy zapytać ¿como estás? – jak się masz – to podstawa i absolutne minimum, zanim przejdziesz do sedna sprawy.

Być agresywnym, w złym humorze, krytykować i narzekać

Kolumbijczycy jako naród są taktowni, nie narzekają i nie chcą pokazywać innym, że są w złym humorze. Kolumbijczyk unika też konfrontacji. Dlatego też negatywne zachowania nie są mile widziane ani wśród mieszkańców, ani u turystów. Należy być uśmiechniętym i pogodnym – w Kolumbii todo jest bien.

Jak ognia należy unikać bycia agresywnym. Krytykę ogranicz do absolutnego minimum.

Wykłócanie się o swoją rację w Kolumbii naprawdę nie ma sensu. Nie tylko nie zostaniesz zrozumiany, ale jeszcze zakwalifikowany jako grosero/a czyli niegrzeczny, źle wychowany.

W zamian lepiej wziąć głęboki oddech i policzyć do dziesięciu.

Oczekiwać, że wszędzie wypije się przepyszną kawę

Choć Kolumbia słynie z wyśmienitej delikatnej kawy, trzeba dobrze się nachodzić, aby taką na miejscu wypić. Najlepsza kolumbijska kawa idzie bowiem na eksport.

W kraju pije się fatalnej jakości kawę w postaci napoju tinto. Palona w wysokich temperaturach i z dużą ilością cukru, który ma zabić gorzki smak.

Dlatego też, jeśli chcesz uniknąć picia niedobrej kawy, spytaj jakiej jest marki. Jeśli usłyszysz Sello Rojo czy Aguila Roja – lepiej poproś o gorącą czekoladę lub sok. Od niedobrej kawy nie uchronisz się nawet w cztero i pięciogwiazdkowych hotelach, więc warto pytać, jeśli kubki smakowe ci miłe.

Średniej jakości kawę można spróbować w popularnych kawiarniach Juan Valdez oraz Starbucks. O lepsze kawiarnie najlepiej zapytać.

osoby pijące kawę przy barze

Łapać taksówkę prosto z ulicy

Jeżeli wyglądasz jak typowy gringo i słabo mówisz po hiszpańsku to z góry dajesz papaję.

Może się zdarzyć, że zostaniesz potencjalną ofiarą taksówkarza, który zarząda wyższej kwoty za przejazd. Największe prawdopodobieństwo jest w nocy, kiedy turyści wracają podchmieleni z barów.

Aby twoja podróż była bezpieczna, zamów taksówkę przez aplikację tak, aby przejazd został zarejestrowany w systemie.

Nie nosić ze sobą gotówki i drobnych nominałów

O ile w dużych miastach płacenie kartą jest bezproblemowe, o tyle można mieć z tym problem w pozostałych częściach kraju.

Dobrze ze sobą nosić gotówkę i warto mieć małe nominały: po 2, 5, 10 i 20 tysięcy pesos.

Jest nietaktem wręczenie taksówkarzowi 50 tysiąca pesos, jeżeli przejazd kosztował o wiele mniej.

tysiąc kolumbijskich pesos w kieszeni dżinsów

Uprawiać seks z nieletnimi

W całej Kolumbii tępi się prostytucję z nieletnimi, ponieważ ten proceder jest wciąż oferowany jako forma lokalnej, choć nielegalnej turystyki. Bądź osobą odpowiedzialną i odmów, jeśli ci zaproponują.

Mówić Columbia, zamiast Colombia

It´s Colombia, not Columbia!

Kolumbijczycy są bardzo wrażliwi, jeśli słyszą, że ktoś mówi o ich kraju Columbia.

Niestety ten błąd dotyczy nie tylko angielskojęzycznych gringos, ale zdarza się to również Polakom.

Zapamiętaj, że zarówno po hiszpańsku jak i po angielsku mówimy – Colombia.

czarna koszulka z napisem it´s colombia not columbia

Oczekiwać, że wszyscy Kolumbijczycy mówią po angielsku

W Kolumbii można się bez problemu posługiwać angielskim na wyspie San Andres, gdzie jest oficjalnym językiem. W pozostałej kontynentalnej części kraju znakomita większość mieszkańców mówi głównie po hiszpańsku.

Jest błędem oczekiwać od Kolumbijczyków, że powinni mówić po angielsku.

Od turysty oczekuje się natomiast, że przynajmniej spróbuje porozumieć się w lokalnym języku w kraju, który właśnie zwiedza.

Spodziewać się punktualności

Punktualność nie jest wartością cenioną w Kolumbii. Chciałoby się powiedzieć „czas nie zając, nie ucieknie”, bo taka koncepcja czasu przyświetla właściwie wszystkim kulturom latynoamerykańskim.

Jeżeli osoba nie przyszła na spotkanie lub autobus przyjechał późno po wyznaczonym czasie – zrelaksuj się… to się stanie, tylko nie wiadomo, kiedy. Czas nie jest najważniejszy. Mañana

Chodzić w klapkach i krótkich spodenkach w Bogocie

Turyści opuszczający lotnisko El Dorado w klapkach i krótkich szortach narażają się na podniesione brwi lub pobłażliwe uśmieszki wśród bogotańczyków. Najwidoczniej nie doczytali, że Bogota to nie nadmorski kurort lecz wysokogórskie miasto (2600 m) i klimat jest chłodny.

Jeśli jednak turysta bezrefleksyjnie kontynuuje zwiedzanie stolicy w klapkach i krótkich spodenkach, niestety może liczyć na pogardę ze względu na brak chęci zrozumienia bogotańskiej kultury.

W chłodniejszej stolicy po prostu nie wypada chodzić w odkrytych butach, a tym bardziej w klapkach. To samo dotyczy się krótkich spodenek. Typowy mieszkaniec stolicy dobrze się ubiera chroniąc przed porannym i wieczornym chłodem.

czyszczenie butów na ulicy
Klimat i pogoda w Kolumbii

Klimat i pogoda w Kolumbii

Jaki jest klimat w Kolumbii? Czy warto sprawdzać aktualną pogodę? Kiedy jest pora sucha, a kiedy padają deszcze? I jak wpływ mają fenomeny El Niño i La Niña.

Odkryj Kolumbię

przewodnik o Kolumbii w kieszeni spodni mężczyzny
kolorowe kwiaty zawieszone na białej ścianie domu przy ulicy
uśmiechnięta kobieta zbiera owoce kawy
kamienna rzeźba przedstawiająca ptaka z parku san augustin
roześmiani kibice kolumbijscy w narodowych barwach